Radijs

– Daan de Lange –

We trokken de zesde fles champagne open om de breuk in het gedoogkabinet te vieren. De rooskleurige toekomstplannen buitelden over elkaar heen: de benzine-prijs verdriedubbelen en de opera gratis! De grachtengordel een openbaar zwembad. De nieuwe snelwegstroken voor ligfietsers. Weg met (in willekeurige volgorde): de dierenpolitie, het boerkaverbod, het verbod op ritueel slachten, meer snelwegen, 130 km/u, de verkwanseling van de ruimtelijke ordening, het afschaffen van het statiegeld (!), het weigeren te investeren in (groene) kennis, criminele kamerleden, het isolationisme, de JSF, en niet te vergeten, het gigantische begrotingstekort waar deze rechtse hobby’s toe hebben geleid. Als rechts aan de macht is, kan het niet met de begerige vingers uit de koektrommel blijven. De CD met Malinese muziek, die bijna twee jaar onderin de kast had gelegen uit angst als een linkse hobbyist te worden ontmaskerd, werd eindelijk weer opgezet.

Toen ook de zesde fles leeg was, kwam de vraag op: wat nu? Iedereen gaat automatische uit van nieuwe verkiezingen. Op zich geen gekke gedachte: terug naar de kiezer en een nieuw mandaat vragen. Zeg maar wie er moet regeren. Maar is dat nu wel zo handig? Rekent u even mee. Het duurt drie maanden voordat er nieuwe verkiezingen kunnen worden gehouden. De uitslag zal waarschijnlijk nog gecompliceerder zijn dan de vorige keer. Middenpartijen verliezen en de uitersten groeien. Formeren zal, net als vorige keer, hogere rekenkunde worden. Met veel mazzel kost dat weer drie maanden. Dat betekent dat er pas in oktober weer een nieuwe ploeg zit. Nederland raakt zijn AAA rating binnenkort al kwijt, en nog langere politieke onzekerheid zal Nederland alleen maar onbetrouwbaarder als debiteur maken. Gevolg: geld wordt duurder, wat we nu juist zo hard nodig hebben. Gezellig in hetzelfde schuitje als onze Zuid-Europese vrienden. Kan het ook anders?
Lees Verder…

- Daan de Lange –

1.
Pownieuws vond het in haar uitzinding van eergisteren (zie hier, aan het eind) een goed idee aan heel Nederland uit te leggen hoe je kunt achterhalen waar Naema Tahirs “huis woont”. Ik ontplofte toen ik dat gisteren in de krant las. Je reinste intimidatie! Aanzetten tot bedreiging! Toch ben ik maar even naar uitzending gemist gegaan, om zelf te kijken wat er was gebeurd. Tahir had de avond daar weer voor bij Pauw en Witteman verteld dat zij haar adres niet zo maar aan onbekenden gaf. Zij had een geheim nummer en was gesteld op haar privacy. Om die stelling te ontkrachten, liet Pownieuws zien dat haar gegevens met een paar muisklikken zijn te achterhalen. Mijn woede koelde. Toch geen intimidatie, maar het weerleggen van een stelling in een publiek debat.

Of niet? Natuurlijk wist Pownieuws dondersgoed wat zij deed. Zij toonden de gegevens niet op televisie, maar zij weet dat er hele hordes minder of meer zwakzinnige kijkers haar instructies zullen navolgen. En dat gebeurde. Een geschuffelde Haagse ex PPV-er slingerde haar adresgegevens vrolijk in de ether. Dat zal haar leren! Lache toch? Dit gevolg was met een mathematische zekerheid te voorspellen. En bij de redactie van Pownieuws wisten ze dat Tahir acht maanden zwanger is. Dat had Kinneging net de dag ervoor gemeld, en dat fragment was eindeloos herhaald! Moet je dan zo je gelijk proberen te halen? En bovendien, welk gelijk? Wat Powniews liet zien, staat niet haaks op wat Tahir beweerde. Waarschijnlijk geeft Tahir haar adres niet zomaar aan vreemden (net als overigens elk verstandig mens) en had zij geen idee online zo makkelijk te vinden zijn. En het was Pownieuws die met draaiende camera ongenood aanbelde omdat Tahir een Pownieuws onwelgevallige column had geschreven. Toen Kinneging vertelde dat zij hoogzwanger was en in bed lag, had Castricum de grootsheid moeten hebben zijn lollige revanchistische itempje te laten varen en zich met gepaste excuses uit de voeten moeten maken.

Daarmee komen we bij het volgende punt: het handelen van Kinneging.
Lees Verder…

- Daan de Lange –

Afgelopen vrijdag deed de Haagse kantonrechter uitspraak in een zaak van een orthodoxe jood die tijdens sabbat (op rechtspraak.nl wordt gesproken van Sjabbat, volgens het groene boekje is ‘sjabbat’ – dus zonder hoofdletter – ook goed, maar dat terzijde) staande werd gehouden. Hij kon zich niet legitimeren, omdat zijn religieuze opvattingen hem verbieden tijdens sabbat andere dingen bij zich te dragen dan de kledingstukken die hij aan heeft. Hij gaf de politie toestemming om zijn rijbewijs thuis op te halen en zo kon zijn identiteit alsnog worden vastgesteld. De officier van justitie deed hem een transactievoorstel van € 60, omdat bij zijn identiteitsbewijs niet bij zich had. De man sloeg het af. Daarop bracht de officier de zaak voor de rechter. De man deed een beroep op zijn religieuze overtuigingen. Met succes. De kantonrechter honoreerde het verweer en ontsloeg de verdachte van alle rechtsvervolging. Het verslag van de zaak is hier te lezen op de site van rechtspraak.nl. Er is alleen maar een verslag beschikbaar omdat de kantonrechter mondeling vonnis wees. Een paar observaties.

1. Uit het vonnis blijkt dat de rechter van mening was dat de verdachte het hem te laste gelegde feit wèl had begaan, maar dat hij vond dat de verdachte niet schuldig was. Er was kennelijk een rechtvaardigingsgrond aanwezig, dat wil zeggen een omstandigheid die aan een handeling die normaliter strafbaar is, de wederrechtelijkheid (zeg maar de strafbaarheid) ontneemt. Wel gedaan, niet schuldig. Een bekend voorbeeld is de bewoner die een inbreker een hengst verkoopt (waar dit kabinet overigens erg voor is). De delictsomschrijving van mishandeling is wèl vervuld, maar de bewoner had een goede reden te doen wat hij deed. In dit geval waren de religieuze opvattingen van de verdachte van een zodanige orde dat de wederrechtelijkheid werd opgeheven.

2. Er zit een verstandige kantonrechter in Den Haag, maar een onverstandig OM. Het vonnis van de rechter lijkt mij juist. Zeker gezien de aard van de overtreding en de elegante wijze waarop de verdachte zich aan zijn religieuze overtuiging hield maar zich toch wist te identificeren. Maar waarom besloot het OM in de eerste plaats tot vervolging over te gaan? Een verstandige zaaksofficier hoort te weten dat het niet in het belang van de samenleving is in zulke gevallen tot vervolging over te gaan. De officier had moeten bedenken wat nu de Haagse kantonrechter heeft beslist. Er zijn wel ergere zaken waar de officier zijn schaarse middelen aan had kunnen opofferen. Het OM heeft aangekondigd in hoger beroep te gaan. Waarom? Weet niemand meer dat vrijheid van religie een grondrecht is, en dat lager geplaatste (straf)bepalingen hier soms voor moeten wijken (zie het volgende punt)?

3. Kamerleden buitelden al over elkaar heen om commentaar te geven op de uitspraak (enkele jaren geleden was het nog absoluut not done om als politicus de rechterlijke macht te bekritiseren). Portee van het commentaar: iedereen is toch gelijk, niemand staat toch boven de wet? Dit commentaar mist de kern. Niemand staat ‘boven’ de wet, maar de wet is – hoewel het beeld van vrouwe justitia anders wil doen lijken – niet blind. Er wordt – als het goed is – met een scherp oog gekeken naar elk individueel geval. Niemand is namelijk gelijk. En zo kan het voorkomen dat waar de één een boete krijgt als hij zich niet kan identificeren (omdat ik bijvoorbeeld geen religieuze overtuiging heb die mijn gedrag rechtvaardigt), de ander die boete niet krijgt. En zo hoort het ook. Voor het geval u nu al zit gnuiven van verontwaardiging: nee, ook het beroep op religieuze overtuigingen is niet absoluut. Iemand wiens religieuze overtuiging het is om vrouwen te verkrachten, hoeft niet op een welwillend oor van de rechter te rekenen, ook niet van deze brave Haagse kantonrechter. Want altijd moet er een afweging in een concrete context worden gemaakt. De mate van de inbreuk op de rechtsorde, de schade voor anderen, omvang, financiële gevolgen, de ‘serieusheid’ van de betreffende traditie en dergelijke (om maar een paar omstandigheden te noemen) zijn allemaal relevant. In dit geval was de inbreuk op de rechtsorde gering (het ging in feite om een papiertje dat de man niet bij zich had) en kon de verdachte zich op een alternatieve manier alsnog prima legitimeren. Tegelijkertijd deed de verdachte het niet zomaar; hij kon zich beroepen op een gevestigde religieuze traditie. Deze zaak bewijst niet dat religie ‘hoger’ dan de wet staat; het bewijst alleen dat de wet oog voor religie heeft. Er zijn geen harde en simpele regels in dit soort situaties. Dat maakt het recht zo ingewikkeld. Maar ook zo leuk.

4. Wat was in vredesnaam de onderliggende overtreding van de verdachte waarvoor hij zich moest legitimeren? Het verslag zwijgt hierover. Het kan nooit ernstig zijn, anders zou de verdachte zich niet aan zijn eigen religieuze overtuigingen houden. En daarmee zijn strafuitsluitingsverweer ondergraven.

Nog een quote ter inspiratie:

“The quickest way of ending a war is to lose it.”  – Orwell 1946, Second Thoughts on James Burnham

- Daan de Lange –

Europa is hard op weg als een rammelende Fiat uit elkaar te vallen. Het te zwaar bepakte wagentje kreunt en gromt, maar geen van de inzittende stelt voor nù een garage op te zoeken voor groot onderhoud. De bijrijder roept dat hij altijd al heeft gezegd dat ze een Volkswagen moesten hebben, de achterbank links is boos op zijn medepassagier rechts, rechts vindt alles de schuld van links, de man in het midden wil zijn eigen auto terug en alleen van de bestuurdersstoel komt geen geluid. De bestuurdersstoel? Is er eigenlijk wel een chauffeur aan boord? En zo sukkelt het topzware Fiatje voort, links een wieldop verliezend en rechts een spiegel. Niemand houdt meer van het kleine wagentje. Iedereen lijkt te zijn vergeten wat een mooie momenten ze hebben gekend en hoeveel ze aan het beestje hebben te danken. Het is een kille rit, dat laatste tochtje richting Weimar.

Hoewel Europa, de bron van Nederlands fabelachtige welvaart, op barsten staat en niemand het een lor kan schelen, zijn onze Haagse hoeders allerminst uit het veld geslagen en wordt het ene na het andere belangwekkende probleem krachtdadig bij de horens gevat. Zo is de Nederlandse burger afgelopen tijd getrakteerd op mijlpalen als de dierenpolitie, het boerkaverbod, het verbod op ritueel slachten en natuurlijk 130 km per uur over meer asfalt. Gelukkig laat ook de oppositie zich niet onbetuigd bij het loodsen van de natie over de woeste baren van dit tijdsgewricht. Zij heeft gemeend zich afgelopen dinsdag over de ‘weigerambtenaar’ te moeten uitlaten.
Lees Verder…

- Benno Netelenbos -

Terwijl het beursplein vol stroomt met protest, onze nachten met zorgen, en ons hart met pessimisme en wantrouwen zouden we ons de vraag kunnen stellen: ‘wat zou ik doen als ik wereldleider was?’. De occupiers, 99% van het volk, lijken niet te weten wat er moet gebeuren, alleen dat er wat moet gebeuren. ‘Er moet iets gebeuren, want we pikken het niet!’ Is dat een eis en een dreigement, of is het een wanhoopskreet? Een schreeuw van onmacht in de hoop dat iemand die hoort en opstaat – een leider met een plan. Where is the man with the plan? Zijn er nog plannen? Zijn plannen überhaupt nog mogelijk in een tijd waar in alle leiders zijn gekozen op platformen van plannenloosheid? Een tijd waarin leiderschap verward wordt met oneliners? Een tijd waarin leiderschap gemeten wordt in opiniepeilingen?

Het is net zoveel een schreeuw van onmacht als een instrumentele noodzaak, lijkt mij. In onze gefragmenteerde, seculiere en gemediatiseerde ik-cultuur krijg je niemand meer onder één gedeelde vlag of ideologie. We zijn een massa maar voelen ons individu. We verlangen naar identificatie maar niet naar een concrete groep. We willen dat iemand ons de weg wijst maar we nemen van niemand iets aan. Als je in een dergelijke wereld iets voor elkaar wilt krijgen kan dat alleen met een negatieve boodschap.

De moderne profeet zou geen geboden maar verboden prediken. De tegenstem vervormt de massa in een groep, een beweging. De moderne beweging is de beweging van de negatieve rechtvaardigheid. Wij zijn heel erg goed geworden in het aanwijzen van de dingen die niet rechtvaardig zijn – de ongelijke welvaartverdeling, de financiële casinomarkten, het ‘privatiseren van winst en socialiseren van risico’, de uitholling van de laatste restjes democratie in een mondialiserende wereld, het op hol geslagen systeem waar niemand meer stuurt maar waar iedereen mee moet rijden of omver gereden wordt.

Lees Verder…

Reading about the work of the French 19th century revolutionary Eugene Pottier, the next quote is intended as support for the Occupy movement:

“The Insurgent! His real name is Man”

- Benno - 

Wat je ook mag vinden van referenda, het is duidelijk dat beurzen niet van democratie houden. Als je een mening hebt, verkondig je die maar via je consumptiepatroon…

Democratie is een financieel risico.

- Benno Netelenbos - 

- Floris Mansvelt Beck –

Een meerderheid van de Nederlandse bevolking steunt de zojuist verschenen integratienota ‘Integratie, binding, burgerschap’, blijkt uit een peiling van Maurice de Hond. Dat wekt geen verbazing; de nota biedt voor ieder wat wils. Het failliet van het multiculturalisme, het belang van normen en waarden, de nadruk op zelfredzaamheid; oude wijn, dat wel, maar wat een bouquet! Gelijke delen Balkenende II (normen en waarden!) en VVD (eigen verantwoordelijkheid!), een scheutje Cohen (integratie door religie), rijpend in een paars vat (inburgeringsbeleid was immers paars beleid). Je kunt niet anders dan sympathiseren met de beleidsambtenaar die hier een samenhangend geheel van moest maken. Toch blijkt de integratienota niet alleen oude wijn , en het geheel is wel degelijk meer dan de som der delen. Aan een goede afdronk valt echter te twijfelen.

Het gelegenheidshuwelijk tussen CDA en VVD resulteert in deze nota in de uitbreiding van het geijkte rijtje Nederlandse kernwaarden (‘vrijheid, gelijkwaardigheid, verdraagzaamheid en solidariteit’) met een nieuwe kernwaarde: ‘verantwoordelijkheid’. Een goede vondst, want die verantwoordelijkheid kan zich richten op de samenleving (verantwoordelijkheid voor elkaar) maar evenzo op het individu (zelfredzaamheid). De vraag is echter hoe goed eigen verantwoordelijkheid en solidariteit samengaan. De nota hinkt op twee gedachten. Enerzijds strekt solidariteit zich volgens de nota slechts uit  over de eigen familie en naaste omgeving, waarmee het begrip uitgehold wordt maar goed verenigbaar is met zelfredzaamheid. Anderzijds bepleit de integratienota solidariteit tussen alle burgers van de samenleving, maar daar zijn dan weer ‘gemeenschappelijke regels en eisen’ voor nodig; waarmee de eigen verantwoordelijkheid overtollig wordt.

Naast christelijk-liberale newspeak bevat de nota ook nieuwe elementen: zie daar de ‘beginselen van publieke orde’ en het belang van ‘gedeelde opvattingen’. ‘Beginselen van publieke orde’ zijn een novum in het Nederlandse staatsbestel. De nota noemt dit normen die dermate fundamenteel zijn dat ze ‘zo nodig wettelijke bescherming behoeven als ze niet langer vanzelfsprekend zijn.’ Zo is daar het beginsel van ‘openheid van het onderling maatschappelijk verkeer’, wat wil zeggen dat we onze identiteit niet verhullen in het openbaar, wat weer wil zeggen dat we geen gelaatsbedekkende kleding dragen – behoudens met carnaval en tijdens schaatswedstrijden, zo stelt de nota. Zonder de problematiek van boerka’s te willen bagatelliseren dringt zich de vraag op of het verstandig is om een dergelijk vaag criterium als een ‘beginsel van publieke orde’ te introduceren om de gedoogpartner tevreden te stellen.
Lees Verder…

- Daan de Lange - 

Het kabinet ontpoldert in rap tempo. Het zoeken naar consensus dat de Nederlandse politiek jaren heeft beheerst, is van de baan. Op naar een samenleving waar rechts Nederland zijn vingers bij kan aflikken en niet gehinderd door files (of landschappelijk schoon) 130 kan rijden! Ligt het aardse paradijs dan toch voor het grijpen? In één opzicht ontpoldert Rutte niet. Het gaat om de fysieke ontpoldering van de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen. Vorige week is besloten die niet onder water te zetten. Hoe zat het ook al weer?

Zo ongeveer sinds de val van Antwerpen in 1585 beheerst Nederland de Westerschelde. Deze zeearm vormt de toegang tot de motor van de Vlaamse economie, de Antwerpse haven. Op grond van verdragen met België / Vlaanderen is Nederland gehouden de Westerschelde bevaarbaar te houden en zo de toegang tot de haven te verzekeren. De Westerschelde is daarnaast een belangrijk natuurgebied. Het is de laatste Zeeuwse zeearm die in rechtstreekse verbinding met zee staat. De mengeling van het zoete water van Schelde en het zoute zeewater en het sterke tij leveren een waardevol ecosysteem op. Nederland heeft zich ook verplicht die natuur te beschermen.

De Westerschelde is constant in beweging en de vaargeul vormt daardoor een kronkelig pad. Wie wel eens op de kade van Vlissingen heeft gestaan weet wat ik bedoel. De grote zeeschepen komen tot vlak onder de kust van Walcheren. Enkele kilometers naar het oosten verlegt de vaargeul zich en varen de schepen vlak langs Terneuzen in Zeeuws-Vlaanderen. Om de Antwerpse haven bereikbaar te houden voor de steeds groter wordende zeeschepen, moet er gebaggerd worden. En daar botst het economisch belang op het ecologisch belang. Baggeren mag, als de natuur maar wordt gecompenseerd. En zo begon het drama van de Hertogin Hedwigepolder in Zeeuws-Vlaanderen.
Lees Verder…